l3e4uty9irl
مدیر انجمن
وضعيت: آفلاين
18 خرداد ماه ، 1389
تعداد ارسالها: 288
امتياز: 0
تشکر کرده: 1
تشکر شده 1 بار در 1 پست
|
|
 |
شیراز یکی از شهرهای بزرگ ایران و مرکز استان فارس میباشد. برپایهٔ آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفتهاست، این شهر جمعیتی بالغ بر ۱٬۲۱۴٬۸۰۸ نفر، داشته است.
شهر شیراز در بخش مرکزی استان فارس و در ارتفاع ۱۴۸۶ متری از سطح دریا و در منطقهٔ کوهستانی زاگرس واقع شده و آب و هوای معتدلی دارد. این شهر از سمت غرب به کوه دراک، از سمت شمال به کوههای بمو، سبزپوشان، چهلمقام و باباکوهی (از رشته کوههای زاگرس) محدود شدهاست و در منطقهای بهوسعت ۱۲۶۸ کیلومتر مربع گسترده و به ۹ منطقهٔ شهری تقسیم شدهاست.
نام شیراز در کتابها و اسناد تاریخی، تحت نامهای مختلفی نظیر «تیرازیس»، «شیرازیس» و «شیراز» بهثبت رسیدهاست. محل اولیه شهر شیراز در محل قلعه ابونصر بوده است. این شهر در پیش از اسلام قلعهای بوده که قدمت آن بهدوران ساسانی و پیشتر بازمیگردد. شیراز در دوران بنی امیه به محل فعلی منتقل میشود و به بهای اضمحلال استخر پایتخت قدیمی استان فارس رونق میگیرد. شیراز در دوران صفاریان، بوییان و زندیه، پایتخت ایران بوده است.
کارخانجات الکترونیکی متعددی در این شهر وجود دارد همچنین از دیرباز شیراز به واسطه مرکزیت نسبی اش در منطقه زاگرس جنوبی و واقع بودن در یک منطقه به نسبت حاصلخیز به محل طبیعی برای مبادلات محلی کالا بین کشاورزان و یکجانشینان و عشایر بودهاست. همچنین این شهر در مسیر راههای تجاری داخل ایران به بنادر جنوب مانند بوشهر بوده است که این نقش با احداث شبکه راهآهن به بنادر دیگر ایران کمرنگ شده است.
این شهر دارای جاذبههای جهانگردی فراوانی است و بهعنوان شهر شعر، شراب، گل شناخته شدهاست. همچنین این شهر آرامگاه شاعرانی همچون حافظ و سعدی را در خود جای دادهاست و به سبب جاذبههای تاریخی، فرهنگی، مذهبی و طبیعی فراوان، همواره گردشگران زیادی را بهسوی خود فرا میخواند.
نام شهر شیراز برگرفته از نام قلعهای در اطراف شیراز کنونی در محل قصر ابونصر است. آنگونه که پیدا است در هنگام بنای شهر نام این قلعه بر شهر شیراز نهاده شدهاست. در کاوشهای باستانشناسی در تخت جمشید، به سرپرستی جورج کامرون در سال ۱۳۱۴ خورشیدی به پیدایش خشتنبشتههایی عیلامی انجامید که بر روی چند فقره از آنها به قلعهای بنام «تیرازیس» یا «شیرازیس» اشاره شدهاست.همچنین مهرهایی مربوط به اواخر ساسانی و اوایل اسلام، در محل قصر ابونصر یافت شدهاست که حاوی نام «شیراز» میباشند.ابن حوقل، جغرافیدان مسلمان قرن چهارم هجری، وجه تسمیه شیراز را شباهت این سرزمین به اندرون شیر میداند؛ چرا که به قول او عموماً خواربار نواحی دیگر بدانجا حمل میشد و از آنجا چیزی به جایی نمیبردند. براساس تحقیقات تدسکو شیراز به معنای مرکز انگور خوب است. هرچند این نظر توسط محققین دیگر مانند بنونیست و هنینگ رد شدهاست.
از دیدگاه تاریخی:
برطبق تاریخ ایران، چاپ دانشگاه کمبریج، «سکونت دایمی در محل شهر شیراز شاید به دوران ساسانی و حتی قبل آن برسد. اما اولین اشارات معتبر در مورد این شهر به اوایل دوران اسلامی بر میگردد.» به نوشته دانشنامه اسلامی نیز شیراز شهری است بنا شده در دوران اسلامی در محلی که از زمان ساسانی یا احتمالا قبل آن سکونتگاه دایمی انسان بودهاست.
بگفته شاپور شهبازی در دانشنامه ایرانیکا «این ادعا که شیراز اردوگاه مسلمانان بوده تا اینکه برادرزاده یا برادر حجاج ابن یوسف آن را در سال ۶۹۳ پس از میلاد به شهر تبدیل کرد، اثبات نشدهاست.»
جان لیمبرت، چنین جمع بندی میکند که هر چند تاریخنگاران اسلامی بر این عقیده هستند که شیراز در قرن اول هجری به توسط عبدالملک مروان بنیان نهادهشدهاست. اما باید نشانههایی از سکونت پیش از اسلام در محل یا نزدیک شهر وجود داشتهاست که نام شهر را به آن دادهاست. خصوصا با توجه به اشارهای که حمدالله مستوفی داشتهاست. مستوفی در نزهتالقلوب (۷۴۰ ق) معتبرترین روایت را این میداند که شهر شیراز را محمد برادر حجاج ابن یوسف به زمان اسلام ساخت و تجدید امارتش کرد. حمدالله مستوفی روایت دیگری هم آوردهاست که تجدید بنا بر دست عمزادهٔ حجاج محمد بن قاسم بن ابی عقیل صورت پذیرفتهاست. آثاری عیلامی (شامل یک سه پایه برنزی) مربوط به هزاره دوم پیش از میلاد در جنوب شرقی شیراز یافتشدهاست. همچنین در تعدادی لوحهای عیلامی مکشوفه در پارسه (تخت جمشید) به کارگاههای مهمی در تی/شی-را-ایز-ایز-ایش (تیرازیس یا شیرازیس) اشاره میکند که بیشک همان شیراز امروزی است.
لیمبرت، شهبازی و آرتور آربری هر سه فهرستی از نشانههای متعددی از سکونت دایم در دشت شیراز و اطراف محل کنونی شیراز در دوران پیش از اسلام را ذکر کرده اند. مانند نگارههای سنگی مربوط به اوایل ساسانی، اشارات موجود به دو آتشکده (بنامهای هرمزد و کارنیان) وقلعهای باستانی بنام شاه موبد و آثار کشف شده در قلعه ساسانی در محل فعلی قصر ابونصر.
شهبازی میگوید که شواهد بالا چنین مینمایاند که شیراز تا پایان دوره ساسانی شهری با جمعیتی عمده و احتملا مرکزی اداری بودهاست. آرتور آربری چنین نتیجه میگیرد که بزرگی شیراز به هر اندازه بوده، این شهر در زمان داریوش زیر سایه پارسه و پس از حمله اسکندر مقدونی زیر سایه شهر همسایه استخر بودهاست.
همچنین نام شیراز همراه بخش اردشیر خوره دوره ساسانی به مرکزیت فیروزآباد ذکر شده است و شیراز جزئی از آن بودهاست. اردشیر خوره یکی از پنج بخشی بوده است که استان فارس ساسانیان را تشکیل میدادهاست.این اطلاعات در مهرهای ساسانی مربوط به اواخر ساسانی و اوایل دوران اسلامی کشف شده در محل قصر ابونصر در شرق محل کنونی شهر شیراز بدست آمده است و لیمبرت چنین پیشنهاد مینماید که استحکامات موجود در محل قصر ابونصر همان قلعه تیرازیس یا شیرازیس یاد شده در لوحهای عیلامی پارسه است و بعدها پس از آنکه شهر فعلی شیراز در نزدیک این قلعه بنیان نهاده شده، این شهر نام خود را از این قلعه در حوالی شهر به یادگار گرفتهاست.
باستان شناسان موزهٔ متروپولیتن نیویورک نیز با توجه به نتایج حفاریهای خود در محل قصر ابونصر، این استحکامات و احتمالا روستاهای اطراف را به عنوان محل شیراز قبل از اسلام پیشنهاد میکنند. آنها گفتههای بلخی در قرن ۱۲ نقل میکنند که میگوید: در محلی که شیراز کنونی وجود دارد منطقهای بوده است با چند قلعه در میان دشتی باز. آنان در مورد داستان بنیان نهاده شدن شهر جدید شیراز و انتقال آن به محل جدید چنین نظر میدهند که انتقال یک شهر در بسیاری جاهای دیگر مانند نیشابور و قاهره نیز اتفاق افتادهاست. در این حالت پس از تحولات یا تغییراتی سیاسی، شهر به محلی در نزدیکی شهر قدیم منتقل شده و شهر قدیمی رها گشته تا به شهری حاشیهای یا تلی از خرابه تغییر پیدا کند.
[آثار باستانی شیراز
آشنايي با دروازه قرآن شيراز:
دروازه قرآن مدخل ورودي شهر شيراز در نزديكي تنگ اللهاكبر و در ميان كوههاي باباكوهي و چهل مقام واقع شده، وجه تسميه اين دروازه وجود قرآني بر بالاي طاق مرتفع آن است.
اين دروازه شامل يك طاق مرتفع از نوع طاق كجاوهاي در وسط دور طاق با ارتفاع كم در طرفين است.
اين طاق در زمان حكومت عضدالدوله ديلمي در فارس، ساخته و قرآني نيز در آن جاي داده شد تا مسافرين به بركت عبور از زير آن سفر را به سلامت به پايان برند و در موقع سفر از زير قرآن بگذرند.
به مرور زمان اين طاق شكسته و تخريب شد.
در دوره حكومت زنديه ، كريمخان زند ( (۱۱۹۳ - ۱۱۷۲مجددا\" آن را بازسازي كرد و در قسمت فوقاني آن اطاقي ساخته و دو جلد قرآن نفيس به خط ثلث و محقق، اثر سلطان ابراهيم بن شاهرخ گوركاني را در آن اتاق جاي داد.
اين قرآنها به قرآن هفده من مشهورند.
در سال ۱۳۱۶كه طرح توسعه راه شمالي شيراز در دستور كار دولت قرار گرفت، اين طاق خراب شد و قرآن مذكور نيز به موزه پارس منتقل گرديد.
در زمان قاجاريه كه چند زلزله شيراز را تكان داد ، اين دروازه آسيب هايي ديد اما توسط محمد زكي خان نوري مورد بازسازي و مرمت قرار گرفت.
حمام وکیل
حمام وکیل
حمام وکیل در غرب مسجد وکیل ساخته شده است ، این حمام بزرگ از پیشرفته ترین اصول معماری زمان خود برخوردار است . برای مثال ورودی حمام کوچک است و با شیبی ملایم به هشتی ورودی که پایین تر از سطح زمین قرار دارد می رسد. ورودی به رختکن زاویه دار ساخته شده و همه این ملاحظات برای این بوده است که از ورود سرما به داخل و از خروج گرما به خارج از حمام جلوگیری شود . سر بینه حمام یک هشت ضلعی منظم است که هشت ستون یک پارچه سنگی در وسط سقفی گنبدی قرار گرفته اند . گرم خانه با سنگ فرش پوشیده شده است اما جالب توجه اینکه در زیر این سنگ فرش دالان های کم عرض و باریکی ساخته شده که هوای گرم و بخار آب در آن جریان می یافته است تا کف حمام زودتر گرم شود. در جنوب گرم خانه ، خزینه قرار دارد که دو دیگ بزرگ برای گرم کردن آب داشته است . در دو طرف محوطه گرم خانه دو شاه نشین و در دو طرف خزینه دو حاکم نشین ساخته شده است . در وسط هر حاکم نشین نیز حوضی از سنگ مرمر دیده می شود . در زیر گنبد نقوش آهک بری زیبایی است که داستانهای آنها از مذهب ، سنت ، علائق و رویاهای مردم این دیار سرچشمه می گیرد .
گهواره دید
گهواره دید:
شیرازیها به این بنای کوچک و نقلی میگویند «گهوارهی دید». گهوارهی دید روی تپهای مشرف به دروازه قرآن جای گرفته و همانطور که میبینید، از سنگ لاشه و ملات ساخته شده است و اتاق کوچکی است با قاعدهی (تقریبا) مربع و چهار ستون و یک گنبد جمع و جور.
اصطلاحا به بناهایی شبیه به این میگویند «چارطاقی» (چهار طاقی و چهار تاقی هم مینویسند). خیلی از این چارطاقیها گوشه و کنار ایران پیدا میشود، بعضیها بزرگتر، بعضیها کوچکتر، بعضیها قدیمیتر و بعضیها جدیدتر، بعضیها سالمماندهتر و بعضیها خرابهتر…
کسی به یقین نمیداند کاربرد این چارطاقیها چه بوده است. بعضیها میگویند آتشکده بودهاند. بعضیها میگویند محل دیدهبانی بودهاند و زیر گنبد آتش روشن میکردهاند که خبرهای ناگوار را به دیدهبانی بعدی برسانند و بعضی هم معتقدند که کاربرد نجومی داشتهاند و از آنها برای تشخصی اعتدال بهاری و پاییزی استفاده میکردهاند. به هر حال از تعدد و تنوع و پراکندگی چارطاقیها میشود استنباط کرد که حتما در زندگی پیشینیان نقش جدیای داشتهاند.
بعضیها ساخت گهوارهی دید را به عضدالدوله دیلمی نسبت میدهند (دروازه قرآن را هم همین عضدالدوله ساخته است) و بعضیها آن را قدیمیتر و مربوط به دوران ساسانی میدانند.
هر قدمت و هر کاربردی که داشته باشد، الان این گهوارهی دید چشمانداز خیلی خوبی دارد به شهر شیراز و مقصد خوبی است برای یک پیادهروی نسبتا سبک صبحگاهی. از پای تپه تا گهوارهی دید تقریبا یک ربع پیاده راه است و همهمسیر را هم پله ساختهاند و اصولا شهرداری شیراز طرح نسبتا مفصلی دارد که تپههای مشرف به دروازه قرآن، از جمله همین تپهی گهوارهی دید را تبدیل کند به پارک کوهستانی و کارهایی هم تا بحال کرده است.
منزل ضیائیان
خانه ضیائیان با قدمت 260 سال در بافت قدیمی شیراز در محله سنگ سیاه قرار دارد . این خانه در دو طبقه بنا گردید ه و دارای کاشی کاریهای زیبا ،گچبری ، منبت کاری و نقاشی روی دیوار می باشد . این خانه با سه طرف اعیانی با اتاق های 5 دری درسال 1386 از سوی شهرداری شیراز بازسازی و هم اکنون بعنوان خانه هنر در اختیار هنرمندان صنایع دستی قرار دارد.
یکی از رستورانهای شیراز
رستوران شرزه
آدرس:خیابان زند باریک خیابان مسجد وکیل
تلفن :2246648
آثار مذهبی
بقعه سید ابوطالب
بقعه سید ابوطالب
بقعه این امامزاده بین فلکه مصدق و دروازه سعدی در کوچه ای ، در سمت غرب خیابان واقع شده با بنایی قدیمی که در سالهای اخیر در کنار این بقعه مسجدی بنا گردیده ، وقتی وارد حیاط می شوی سمت راست ، سالن مسجد است و پس از ساختمان آجری بقعه قرار دارد که به صورت مربع که هر ضلع آن حدود 12 متر می باشد و روی آجر با کاشی لعابی آبی تزئین شده و در دو زاویه ساختمان مناره قرار دارد . در سمت راست ، وسط ضلع شرقی با 13 پله که پاگرد هم دارد به زیر زمین می رسی که شکل حرم چلیپایی است و ضریح ساده در ضلع جنوبی چلیپا قرار دارد . در کتاب تحفه الازهار از ابوطالب محمد بن ابو الحسن احمد مجد الودله نقیب النقباء بن ابو یعلی حمزه بن حسین بن عباس ابن علی بن حسین بن ابوالحسن علی بن حسین بن ابوالحسن علی بن حسین بن ابو الحسن علی بن حسین بن حسن بن علی بن محمد بن علی بن اسماعیل ثانی بن ابوالحسن محمد بن اسماعیل بن امام جعفر صادق علیه السلام در شیراز نام برده است .
حسینیه مشیر
بنای تاریخی حسینیه مشیر در شیراز، مربوط به دوره قاجار در وضعیت نامناسبی است. به گزارش ایسنا، این بنای تاریخی در محله سنگ سیاه شیراز واقع شده و کاشیکاری «دبیرستان سلطانی» با زمینه آبی و حروف سفید بر بالای آن منقوش است. حسینیه یادشده محلی برای برپا داشتن مراسم تعزیه خوانی، عزاداری، روضه خوانی، سینه زنی، دعا و اطعام بوده است که گاهی موقوفاتی نیز برای آن درنظر می گرفتند. حسینیه مشیر در قسمت شمالی خانه مسکونی مشیرالملک بنا شده و عمارت ایوانی آن نیز ساختمانی بزرگ با باغی بسیار وسیع و زیبا دارد که قسمت هایی از آن از میان رفته و قسمت هایی نیز سالم اند. کتیبه هایی با زمینه آبی در اطراف ایوان قرار دارند که حاوی اشعاری مذهبی از محتشم کاشانی در رثای حضرت ابا عبدالله حسین (ع) هستند. این حسینیه که توسط حاجی میرزا ابوالحسن خان مشیرالملک بنا نهاده شد، به عزاداران امام حسین (ع) در ماه های محرم و صفر غذا می داده است و در ماه مبارک رمضان نیز به روزه داران سحری؛ اما بعد از فوت مرحوم مشیر قسمتی از ظرف ها و وسایل حسینیه به سرقت رفتند و قسمتی از آن ها از طرف ورثه مشیر به موزه آستانه احمد بن موسی شاه چراغ اهدا شد. حسینیه همچنین دارای شاه نشینی در قسمت شمالی است که هنگام برگزاری مراسم، خود مشیر و سرانه و بزرگان شهر یا میهمانان خصوصی او برای تماشا در آنجا می نشستند.در بالای سردر کتیبه به خط زیبای ثلث بر سنگی از مرمر این متن نقاشی شده است: «بسم الله الرحمن الرحیم، قل هو الله احد، الله الصمد، لم یلد و لم یولد و لم یکن له هو کفواً احد. فالله خیراً حافظا و هو ارحم الراحمین». حسینیه مشیر اکنون محل اسکان چند خانواده است که در آنجا مرغ نگه می دارند! یک کارشناس سازمان میراث فرهنگی در استان فارس بیان کرد: اکنون این ساختمان را آموزش و پرورش فارس در دست دارد و چهار خانواده که از کارکنان این سازمان اند، آنجا زندگی می کنند. به گفته او، متولی این ساختمان تاریخی، موقوفه مشیر است و به نوعی اداره کل اوقاف استان بر آن نظارت می کند. سازمان میراث فرهنگی و گردشگری فارس نیز حق خود را در قالب بند «ب» تبصره ۲۳ بودجه عمومی کشور در این ساختمان محفوظ می داند. وی در پاسخ به این پرسش که با توجه به وضعیت بسیار بد ساختمان، آیا امکان ترمیم وجود دارد، گفت: با توجه به شاخص بودن پلان و معماری خوبی که دارد، امکان مرمت و ارزش رسیدگی به آن وجود دارد.
حسینیه قوام
حسینیه قوام
جناب حاج شيخ محمد باقر شيخالاسلام - اعلي اللّه مقامه - كه داستان 37 و 38 از ايشان نقل گرديد فرمودند هنگامي كه مرحوم حاج قوامالملك شيرازي مشغول ساختمان حسينيه بود، سنگهاي آن را به يك نفر سيد حجار كه در آن زمان استاد حجارهاي شيراز بود، كنترات داده بود و آن سيد در اين معامله دچار زيان سختي شد به طوري كه مبلغ سيصد تومان مديون گرديد و البته اين مبلغ در آن زمان زياد بود، خلاصه پريشان حال و بيچاره شد. شب جمعه نماز جعفر طيار را ميخواند و حضرت اميرالمؤمنين عليهالسلام را براي گشايش كارش به درگاه الهي وسيله قرار ميدهد و همچنين شب جمعه دوم تا شب جمعه سوم حضرت امير عليهالسلام به او ميفرمايند فردا برو نزد حاج قوام كه به او حواله كرديم. چون بيدار ميشود متحير ميشود چگونه به حاج قوام حرف بزنم در حالي كه نشانهاي ندارم شايد مرا تكذيب كند. بالاخره در حسينيه ميآيد و گوشهاي با هم و غم مينشيند و ناگاه ميبيند حاج قوام با فراشها و ملازمانش آمدند در حالي كه آمدنش در چنان موقعي غير منتظره بود. همينطور نزديك ميآيد تا برابر سيد حجار ميرسد، ميگويد مرا به تو كاري است بيا منزل. وقتي كه حاج قوام به منزلش برميگردد سيد ميآيد و ملازمان با كمال احترام او را نزد حاج قوام حاضر ميكنند. چون وارد ميشود و سلام ميكند حاج قوام بدون پرسش از حالش بلافاصله سه كيسه كه در هر يك يكصد اشرفي يك توماني بود تقديمش ميكند و ميگويد بدهي خودت را بپرداز و ديگر حرفي نميزند. از اين داستان دانسته ميشود كه متمكنين سابق در كارهاي خير تا چه حد داراي صدق و اخلاص بودند تا اندازهاي كه مورد عنايت و التفات بزرگان دين قرار ميگرفتند و همراه خود ميبردند و در اين دوره اولاد ثروتمندان غالبا در فكر زياد كردن ثروت خود هستند وتوفيق صرف كردن درامور خيريه نصيب آنها نيست. و ثانيا هرگاه مختصري از دارائي خود را صرف خيري كنند نوعا از صدق و اخلاص محرومند و به خيال مدح خلق و ستايش ديگران، كار خيري انجام ميدهند و چون براي خدا خالص نيست نتيجه باقي هم براي آنها نخواهد داشت و بحث در اطراف ريا كردن در اعمال خير كه سبب بطلان عمل ميشوددر رساله گناهان كبيره مفصلا ذكر شده خداوند ثروتمندان ما را موفق بدارد كه از اندوخته خود نتيجه بگيرند واز آنچه جمعآوري كردهاند بهرههاي باقي ببرند: مال را كز بهر حق باشي حمول
امامزاده علي بن حمزه (ع)
در جنوب دروازه قرآن، نزديك به دروازه اصفهان در جنب پل علي بن حمزه و در خياباني كه به نام حافظ موسوم است، قرار گرفته. اولين بار در زمان فرمانروايي عضدالدوله ديلمي (مت 372 - حك 338) بقعه وسيع و گنبدي به صورت كاربندي كه در ميان چهار تويزه قرار دارد رفيع بر فراز قبر اين امام ساخته شد.
در زمان حكومت صفويان نيز تعميراتي بر روي بقعه و گنبد اين امام زاده صورت گرفت. در دوره زنديه (116 - 1209) نيز مرادخان و زكيخان زند (م 1193 ه.ق) آن را تعمير نمودند.
در سال 1239 پس از وقوع زلزله اي در شيراز بقعه مذكور صدماتي ديد و حسينعلي ميرزا فرمانفرما به سال 1239 ه.ق. عمارت كنوني را بنا كرد.
آرامگاه شیخ روزبهان
در مشرق شیراز و در انتهای شرقی خیابان لطفعلی خان زند، درمحله ای که آن را به مناسبت وجود قبر شیخ، درب شیخ می خوانند واقع شده است. در محوطه ی آرامگاه سه پله ی سنگی قرار دارد که به ایوانی بدون سقف منتهی می شود و در اطراف ساختمان کشیده شده است. پس از آن ایوان مسقفی دیده می شود که در ادامه ی آن ایوانی دیگر با عرض کم تر به چشم می خورد و قبر شیخ و قوبر دو تن از فرزندان و فرزندزادگان وی در آن جا واقع شده است. بر پیشانی این ایوان با خط نستعلیق نوشته شده است: آرامگاه شیخ کبیر ابومحمد روزبهان، تولد در فسا 522 هجری،507 ش، وفات در شیراز 606 هـ.ق، 588 ش. بر بالای ایوان لوحی برنجی قرار گرفته که این کلمات بر روی آن نقل شده است: ای تو را با هر دلی رازی دگر مقابل در ورودی، شاه نشینی با در و پنجره ی مشبک و کاشی های معرق قرار دارد. بین آن دو پنجره سنگ نبشته ای است که نام شیخ، سال تولد، سال درگذشت و تاریخ بنا و سازندگان آن به این شرح آمده است: به خواست خدای هر دو جهان، بنای آرامگاه شیخ روزبهان ابومحمد فرزند ابی نصر فرزند روزبهان بقلی فسایی شیراز در جایگاه بخشی از مجموع ساختمان های خانقاه و رباط و دیگر ابنیه ی دوران زندگی آن بزرگوار که پس از گردش خوابگاه ابدی وی و چند نفر از افراد خانواد او گردید، به وسیله ی انجمن آثار ملی ساخته شد. آغاز ساختمان 15/1/1350، پایان ساختمان 15/4/1351. در جنوب شاه نشین، کتیبه ی دیگری است که شامل دو قسمت می شود. بر روی قسمت اول آن نوشته شده است: شیخ روزبهان ابومحمدبن ابونصر بقلی فسایی شیرازی به سال 225 هجری در فسا چشم به دنیا گشود و در محرم 606 هجری در شیراز در خانقاه خود که اکنون این بنا در آن جا برپا شده است، جهان را بدرود گفت. این عارف بزرگوار جامع بین کمالات صوری و معنوی، قال و حال، زهد و عشق، صحو و سکر، تحقیق و تعلیم در شریعت و طریقت و پیشوای کاروان راه حقیقت بوده است. در قسمت دوم کتیبه ی مذکور قسمتی از رباعیات شیخ روزبهان به چشم می خورد: دل داغ تو دارد ار نه بفروختمی در دیده تویی، وگرنه بردوختمی جان منزل توست ور نه روزی صد بار در پیش تو چون سپند بر سوختمی ...... در جنوب شرقی آرامگاه شیخ، کتابخانه ای قرار داشت. اتاق دیگری نیز وجود دارد که محل سکونت نگهبان آرامگاه است. حیاط آرامگاه با سنگ چکشی و کف اتاق ها از موازئیک پوشیده شده است. سنگ قبری در صدر محوطه قرار گرفته و سنگ صندوق سبز رنگی که در حاشیه ی آن نام14 معصوم به خط ثلث نوشته و بر روی آن نصب شده است. بر روی آن نصب شده است. بر روی سنگ قبر تاریخ وفات شیخ با این عبارت: فی منتصف محرم سنه ست و ستمائه نوشته شده. طول سنگ قبر شیخ یک متر و 69 سانتی متر و عرض آن 56 سانتی متر و ارتفاعش 46سانتی متر می باشد. آرامگاه شیخ روزبهان در سال 1351 به شماره 1043/4 در فهرست آثار ملی ایران ثبت گردید. تحلیل آرامگاه روزبهان به عنوان یک بنای یادمانی خوب در آرامگاه روزبهان چیزی که زودتر از همه به چشم می خورد نوع معماری کاملاً ساده و منطبق با نظریات فلسفی خود شاعر است. در گونه شناسی بناهای یادمانی این مسأله یک حسن و خوبی زیاد به همراه دارد. ولی یک سوال این که بناهای یادمانی امروزی نیز چنین خاصیتی دارند؟ همه ی ما بناهایی چون حافظیه، سعدیه، آرامگاه های عطار و ابوعلی سینا و ... را دیده ایم. ولی به راستی چه چیزی سبب به ذهن ماندن بنایی چون حافظیه یا هر بنای یادمانی دیگر می شود.... فقط و فقط هم سویی عقاید طراحی معماری با عقاید شخصی که آرامگاه وی قرار است، ویژه و شاخص شود. در بنای آرمگاه روزبهان ما یک باغچه و یا بهتر بگوییم یک گلخانه ی سرباز می بینیم که مورد احترام ایرانیان است. بعد وارد یک محوطه ی ایوان شکل می شویم که حضور آبی را در مقابل دارد. در واقع یک گشایش در طول و عرض و ارتقاع و انعکاسی در آب که حاکی از این ست که این عالم تصویری از عالم مثال را به هم راه دارد. این ایوان از زمانی که وارد معماری ایرانی شده حرف های زیادی را با خود داشته که هم راه با معماری های ساسانی زاده شده است. در یک نگاه فلسفی، این ایوان دروازه ای به بهشت است. شایداین بهشت در نشانه ای استعاری همین گلخانه اطراف آرامگاه باشد. این مسأله نوعی نگاه فلسفی است که هم از اشعار شیخ روزبهان بر می آید و هم در فلسفه ی اشراق سهروردی یافت می شود. بسیار کم لطفی و کوته بینی است اگر بگوئیم معمار این بنا هر که بوده نگاه های فلسفی و اشعار این شاعر فسایی را بدون مطالعه رها کرده است. در امتداد آرامگاه روزبهان کوچه ای قرار دارد که این آرامگاه را به حرم مقدس آستانه ی سید علاءالدین حسین وصل می کند. این کوچه که در جنوب شرقی شیراز در واقع خیابان لطفعلی خان زند را به حرم آستانه و بازارچه ی آن وصل کرده در سال های اخیر مورد توجه و زیبا سازی قرار گرفته است. ضمن قدرشناسی از سازمان مربوطه به خاطر مرمت و بازسازی کوچه و این برخورد به جا و مناسب در جهت احیای این بافت تاریخی و قدردانی به علت حضور فضای سبز با درختان بومی مثل نارنج این سئوالات پیش می آید: 1) در انتخاب مصالح کف سازی این کوچه چه قدر دقت شده است که بعد از گذشت مدتی کم، این کف سازی در آستانه ی نابودی است؟ 2) فرم های روی دیوارهای این کوچه از لحاظ انتخاب مصالح چه تناسبی با معماری بومی شیراز دارد؟ (اشاره به آجر زرد رنگ چهار سانتی). در ضمن باید اذعان داشت که مطالب گفته شده در مورد این کوچه مطالبی است که اگر برطرف شود، این طراحی و احیا به ایده آل ها نزدیک می شود و برای شهری که این کار را به تازگی شروع کرده است، این بازسازی درهمین حد شایان تقدیر و تشکر است. این در حالی است که مساله ی بودجه همیشه سد راه زحمت کشانی است که در فکر و عمل عاشقانه برای شیراز تلاش می کنند. امید این که با همکاری سازمان های مربوطه بافت های تاریخی هر چه زودتر از این که یک محیط مخروبه و بلااستفاده شود، فاصله بگیرد ... باعث وارد آمدن زیان های فراوانی به حمام آن و گچ بری ها و نقاشی های درون ارگ شده است. به گفته ی ساکنان محلاتی که تحت پوشش بافت قدیم هستند، یکی از مشکلات اصلی این بافت، عدم وجود لوله کشی مناسب آب و گاز می باشد. بعضی از ساکنین این محلات، علت زندگی در چنین بافتی را عدم امکانات مالی می دانند که به زعم آن ها سبب شده که قادر به زندگی در محله های نوساز نباشند، از طرفی، بعضی اقامات در محلات بافت قدیم را به خاطر این می دانند که دل کندن از این محلات برای ایشان بسیار مشکل است، چرا که نسل در نسل آن ها در این محلات زندگی می کرده اند و این وابستگی، اجازه ی نقل مکان را از آن ها سلب کرده است.
آرامگاه حافظ
آرامگاه حافظ
حافظ شیرازی از مشهورترین شاعران ایران وجهان، در قرن هفتم هجری قمری در شهرشیرازمی زیسته است.مقبره این شاعر بزرگ درشهرشیراز قرار دارد ، این آرامگاه زیبا دردوره پهلوی اول بازسازی وتکمیل گردید.
آرامگاه خواجوی کرمانی
آرامگاه خواجوی کرمانی:
در شمال شيراز، در دامنه كوه صبوي و در ابتداي جاده شيراز - اصفهان، در تنگ الله اكبر قرار گرفته است. قبر وي مشرف بر دروازه قرآن مي باشد. آب چشمه معروف ركناباد نيز از كنار مقبره خواجو مي گذرد.
اين آرامگاه در سال 1315 شمسي با اعتبارات اداره فرهنگ فارس ساخته شد. محل آرامگاه در محوطه اي بدون سقف قرار دارد. در وسط صفه آن سنگ قبري است كه بالاي آن محدب و داراي برآمدگي است. روي اين سنگ كتيبه اي كه بيانگر قبر خواجو باشد وجود ندارد. فقط بالاي سنگ عبارت: كل من عليها فان و يبقي وجه ربك ذوالجلال و الاكرام به خط ثلث نوشته شده است.
در بالا و پايين قبر نيز دو ستون سنگي كوتاه قرار دارد كه طبق رسم آن زمان در بالا و پايين قبور عرفا و شعرا وجود داشته است. در سال 1337 شمسي اداره باستان شناسي فارس اقدام به ساخت يك اطاق در قسمت شمالي محوطه آرامگاه كرد. در پيشاني اين اطاق دو غزل از غزليات خواجو به خط نستعليق بر روي كاشي هاي آنجا نوشته شده است. با اين مطلع:
دوش مي كردم سؤال از جان كه آن جانانه كو؟ گفت: بگذر زان بت پيمان شكن پيمانه كو؟ ...
و ديگر به مطلع
صبحدم دل را مقيم خلوت جان يافتم از نسيم صبح بوي زلف جانان يافتم ...
كه هم اينك اين اتاق تبديل به فرهنگسراي خواجو گرديده است.
كمي بالاتر از مقبره خواجو 3 غار به چشم مي خورد. يكي از آنها غاري است كه محل عبادت و رياضت زهاد و مشايخ بوده و خواجو نيز مدتي در آن جا به عبادت مشغول بوده است.
غار ديگر كه در دهانه آن طاقي ضربي از نوع طاق كجاوه اي از سنگ و آجر زده شده محل قبر خواجه عمادالدين محمود، وزير معروف شاه شيخ ابواسحاق اينجو است.
در كنار اين غار نقش برجسته اي از جنگ رستم و شير ديده مي شود كه به دستور حسينعلي ميرزا فرمانفرماي فارس در سال 1218 ه.ق ساخته شده است. در كنار آن نيز نقش برجسته ناتمامي از فتحعلي شاه قاجار و دو تن از پسرانش به چشم مي خورد. در دو طرف اين نقش برجسته دو نيم ستون به سبك ستون هاي دوره زنديه در درون كوه كار شده است.
در سال 1370 به همت دانشكده ادبيات دانشگاه كرمان، كنگره بزرگداشت خواجو در كرمان برگزار شد و مراسم اختتاميه اين كنگره در شيراز انجام شد. با همين انگيزه به همت شهرداري شيراز و استانداري فارس، آرامگاه خواجو مرمت و بازسازي شده كه شامل بازسازي كف و بدنه و ايجاد يك سري ديواره هاي عمودي با مصالح سنگ است. هم چنين مجسمه اي از سر و صورت خواجه از سنگ تراشيده شده، در اين مكان قرار گرفته است. بناي آرامگاه خواجوي كرماني به شماره 916 در فهرست آثار تاريخي به ثبت رسيد
آرامگاه جرجانی
زندگینامه میر سیدشریف جرجانی: علامه میرسید شریف جرجانی نامش علی بن محمدبن علی الحسینی متولد 740 شاگرد علامه رازی و از فضلا و حکما است که در زمان شاه شجاع با سعد بن تفتازانی مباحثاتی داشته و بر وی فائق آمده و در عهد تیمور گورگانی به سمرقند رفته و سپس به شیراز بازگشته و در سال 816 هجری قمری وفات یافته و در مدرسه ای بنام « دارالشفاء » که شاه شجاع ساخته بود و محل تدریس سید بوده مدفون شده ( اکنون در یکی از کوچه های فرعی خیابان بین الحرمین شیراز بقعه کوچک و مزاری مانند دارد که جنب آقالر موجود است.) در کتاب هزار مزار آمده: میرسید شریف علامه، دانشمند و کامل و عامل و محقق بود و مسافرت بسیار کرده بود و چندین کتاب تصنیف کرده و در مدارس تدریس علوم و تفهیم طالبان از خواص و عوام فرموده و گوئیا دریایی پر از جواهر ولؤلؤ بود که هر طالبی به او می رسید فیضی از او نصیبش می شد. علامه شهید شیخ مرتضی مطهری در کتابش در شرح حال حافظ می نویسد: علامه میرسید شریف جرجانی یکی از اساتید حافظ شیرازی در حکمت و فلسفه است می نویسد هر وقت یکی از شاگردانش در مجلس درس شعری می خوانده ایشان می فرمود به جای این لاطائلات (حرف های بیهوده) یک مطلب فلسفی بیان کنید، اما هرگاه حافظ وارد مجلس می شده خطاب به او می فرموده: جناب خواجه، اگر شعری یا الهام جدیدی برایتان شده برایمان بخوانید. شاگردان که به این مطلب اعتراض می کردند در جوابمی گفته: شعر خواجه همه از الهامات غیبی است و غیر از شعر دیگران است. بنابر آنچه که در مجلس المؤمنین و ریحانه الادب آمده، تولد میرسید شریف جرجانی در سنه 740 وفات او در سال 816 بوده که سن شریف او 76 سال بوده است. در همان مأخذ او را شاگرد قطب الدین رازی و استاد محقق و شیخ محمد ابن ابی جمهور احسائی که از فقهای امامیه و شاگردان میر سید شریف بوده اند به تشیع میر سید شریف تصریح کرده اند. میر سید شریف از سادات حسینی بوده و نسب شریفش با واسطه به امام سجاد (ع) می رسد.
آرامگاه آبش خاتون
در جنوب شرقي شيراز، نزديك ميدان دفاع مقدس و جنب آتش نشاني قرار دارد و آرامگاه آبش خاتون دختر اتابك سعدبن بوبكر (658 ه.ق) بوده است.
مقبره آبش خاتون كه به نام رباط ابش نيز معروف است، بنايي سه طبقه است كه گنبدي بر روي آن قرار داشته است. بعدها اين گنبد و قسمتي از طبقه سوم مقبره فرو ريخت و اداره باستان شناسي براي حفظ آن بنا، طبقه فوقاني را خراب كرد.
اطراف مقبره با كاشي هاي معرق نفيسي تزيين شده بود كه هم اينك بخش عظيمي از آن كاشي ها از بين رفته و فقط كاشي هاي يك جبهه آن كه در پشت آن آتش نشاني بود، باقي مانده است.
بناي فعلي مقبره ساختمان آجري قديمي مربع شكلي است كه هر ضلع آن 16.75 متر و ارتفاعي در حدود 10 متر دارد.
قسمت هايي از كاشي كاري از راه داخل بنا در موزه پارس نگهداري مي شود. در بالاي بنا كتيبه هايي مشتمل بر آيات قرآني به خط ثلث و بر روي كاشي نصب شده است.
مقبره آبش خاتون در حياط بنا و در اتاقي با ميله هاي سبزرنگ قرار گرفته است.
خرابه هاي مقبره آبش خاتون در ديماه 1310 ذيل شماره 76 در فهرست آثار ملي ايران به ثبت رسيده است.
آرامگاه عبدالله خفیف
ابوعبدالله خفیف مشهور به شیخ كبیر از پیشروان طریقت صوفیه، متوفی به سال 372 ه. ق است. آرامگاه شیخ خفیف كه كتابخانه معتبری دارد در پشت بازار نو شیراز قرار گرفته و دارای ساختمان بسیار زیبایی است كه در دهه 1350 شمسی ساخته شد.
آرامگاه سعدی
آرامگاه سعدی
سعدی از شاعران و متفکران بزرگ ایران در قرن هفتم هجری قمری است. آرامگاه این مرد بزرگ در شمال شرقی شهر شیراز قرار دارد ،بنای جدید آرامگاه سعدی با اقتباس از چهل ستون اصفهان در سال 1331هجری شمسی ساخته شد
آرامگاه سید تاج الدین غریب
آرامگاه سید تاج الدین غریب:
از بقاع متبرك شیراز است كه پیش از دوره قاجاریه در نزدیك دروازه كازرون در كوچه ای احداث شده است. این بقعه آرامگاه جعفر بن فضل بن جعفر بن علی ابن ابی طالب ملقب به \"تاج الدین غریب\" است. همچنین مقبره محمد بن حسن مثنی ابن حسن بن علی بن ابی طالب نیز در این مكان قرار گرفته است.
در این بقعه كه دارای گنبدی نیلوفری است رو به شمال و در كوچه ای منتهی به بازار میوه فروش ها قرار گرفته است. در سردر ورودی نیز كاشی هفت رنگ استفاده شده و بر روی آنها تصاویر گل و بوته نقش بسته است. بر روی برخی از آنها نیز آیات قرآنی و احادیث به خط ثلث نگاشته شده است. بر روی برخی دیگر تصاویر وقایع كربلا نقش بسته است و در پایان نیز تاریخ 1310 ه.ق. قید شده است.
آرامگاه سید میر محمد
در 200 متری شرق بقعه شاهچراغ ، آرامگاه سید میر محمد فرزند امام موسی کاظم و برادر شاهچراغ قرار دارد . بقعه شامل حرم ساده و وسیعی است که قبر سید در شاه نشین شمالی آن قراردارد . از تزئینات داخلی این بقعه قسمت بالای ضریح و زیر گنبد است که بوسیله آئینه ، مقرس کاری شده است و با قلمی درشت و بوسیله خطوط ثلث و سخ با آئینه نوشته اند و ضریح فرهنگ مزین شده است که در پایان تاریخ1306 هجری را نشان می دهد .
آرامگاه سیبویه
در جنوب غربی شيراز، در محله سنگ سياه در قبرستان باهليه قرار دارد. وجه تسميه اين محله به سنگ سياه به دليل وجود سنگ سياه چهار گوشی است که بر روی تربت سيبويه نصب شده است. بنای اصلی آرامگاه که توسط انجمن آثار ملی در سال 1353 هـ.ش. ساخته شده، تالاری است در سمت شمال به طول 8 متر و عرض 5 متر، که شامل طاق نماهايي با کاشی های معرق، اثر کارگران خراسانی می شده. سقف آن به شکل رسمی هشت و معلقی کاری آراسته شده است. قبر سيبويه در وسط ساختمان قرار دارد و سنگ سياهی به طول 190 سانتی متر و عرض 70 سانتی متر و ارتفاع 35 سانتی متر بر روی آن قرار دارد. بر روی سنگ قبر نام، تاريخ ولادت و تاريخ وفات سيبويه ذکر شده است. محوطه آرامگاه چند متر است، به وسيله سنگ هايي تيشه ای مفروش شده و درون آرامگاه نيز با سنگ سياه پوشيده شده است. در محل آرامگاه سکويي قرار دارد که با چند پله به کف حياط متصل می شود. در سمت شرقی محوطه آرامگاه سنگ قبر سياه قديمی قرار گرفته است و در امتداد آن باغچه بزرگی قرار دارد
آستان مقدس حضرت سيدعلاءالدين حسين
آستان مقدس حضرت سيدعلاءالدين حسين
این زیارتگاه كه در جنوب شرقی شهر شیراز قرار دارد,بارگاه حضرت سید علاالدین حسین برادر شاهچراغ است كه در اواخر قرن دوم هجری و اوایل قرن سوم , هنگامی كه برای دیدار برادر خود امام رضا از راه شیراز عازم توس بود در شیراز شهید وبه خاك سپرده شد. بنای روی مقبره در آغاز در زمان قتلغ خان والی فارس ساخته شده ولی بنای اساسی ترئینات ,كاشی كاری و گنبد سازی آن در زمان صفویه صورت گرفته است
مسجد جامع عتیق
مسجد جامع عتیق
مسجد جامع عتیق از كهن ترین مساجد استان فارس است .این مسجد پس از لشكر كشی عمرو لیث صفاری در سال 276 هجری قمری به شیراز به شكرانه پیروزی و تصرف این شهر بنا شد. كار ساخت این بنا, در سال 281 هجری قمری خاتمه یافت
مسجد مشیر
این مسجد زیباترین مسجد دورهٔ قاجار در شیراز است و به وسیلهٔ « میرزا ابوالحسن خان مشیر الملك» وزیر مملكت فارس در سال های 1265 تا 1274 ه. ق ساخته شده است. این مسجد تاریخی دیدنی در خیابان قاآنی شمسجد مشير در محل سنگ سياه شيراز واقع شده است و از بناهاي تاريخي مهم مربوط به سالهاي 1274ـ 1265 هـ .ق است كه توسط حاجيميرزا ابوالحسنخان مشيرالملك بنا شده است. بنابر اين گزارش، در شمال مسجد شبستان كوچكي است كه با كاشيهاي رنگي منقوش زيبايي پوشيده شده و سقف دو زاويه شمالي آن به طرز زيبايي با كاشيهاي زيبا مقرنسكاري شده است. در پيشاني شبستان طاقنماي مرتفعي است كه آيات قرآني با خطوط درشت ثلث عالي بر آن نگاشته شده و بر فراز اين شبستان دو گلدسته كاشيكاري ساخته شده است. در سمت شرق مسجد طاقنماي بلندي ديده ميشود كه به شكلي زيبا با كاشي مقرنسكاري شده و كتبيهاي به خط ثلث از آيات قرآني دارد و در پشت طاقنما دالان و در بزرگ مسجد است كه در بازارچه ارمنيها گشوده ميشود. اين مسجد همچنين داراي يك محراب كاشيكاري بسيار زيباست كه بر آن سوره توحيد با خط نسخ خوب نگاشته شده و وسط مسجد حوضي به طول 25 و به عرض 10 متر ساخته شده است. مالی، در محلهٔ بازار ارامنه قرار دارد.
مسجد نو
مسجد نو یا مسجد سعد اتابک در نزدیکی روبروی بقعه شاهچراغ واقع است و از بزرگترین مساجد شیراز می باشد . صحن مسجد نو به طول 170 و به عرض 90 متر است و در چهار سوی آن چهار طاق نمای بزرگ ساخته شده که در لچکی های آن کاشیهای معرقی نصب شده است ، در سمت جنوب این مسجد دو شبستان بسیار بزرگ ساخته شده ودر دو طرف این شبستانها دو حیاط وجود داشته که یکی را باغچه می نامیدند اما اکنون از مسجد جدا شده است . دور تا دور صحن باریکی به عرض 7 متر ساخته شده است .
مسجد نور الشهدا
مسجد نو شهدا
نام این مسجد كه پس از مسجد جامع عتیق ,كهن ترین مسجد شیراز است در قدین مسجد اتابك بود.ساخت بنای اولیه این مسجد در سال 598 هق توسط اتابك سعدبن زنگی آغاز شد و در سال 615 ه ق به اتمام رسید
مسجد وکیل
مسجد وكیل:
این مسجد به نام مسجد سلطانی وكیل معروف است و از آثار پر ارزش دوره زندیه به شمار می رود. این مسجد هم اكنون محل برگذاری نماز جمعه شیراز است. علاوه بر بزرگی از ارزش واهمیت تاریخی نیز بر خوردار است . كاشی كاری زیبا ,حجاری ستون های 48 گانه و منبر یكپارچه مرمرین آن از شاهكارهای دوره زندیه به حساب میاید
آثار تاریخی
باغ جهان نما
باغ جهان نما
باغ جهان نما در شرق خیابان قرآن قرار دارد . دیوار آجری و محکم آن مربوط به دوره زندیه است با وجود کج شدن همچنان پا برجا ایستاده است . این باغ باصفا از باغهای قدیمی شیراز است که در زمان زندیه عمارتی دو طبقه به سبک کلاه فرنگی در آن ساخته شده است .در وسط باغ حوضهای سنگی زیبائی بچشم می خورد که در گذشته از آب رکن آباد پر می شده است . این باغ قابل بازدید برای عموم می باشد .
باغ دلگشا
باغ دلگشا
كه نزدیك آرامگاه سعدی قرار دارد، در دوره تیمور از باغ های مهم و تفریحی شیراز بود. قدمت این باغ به دوره ساسانی نسبت داده شده و ساختمان موجود در آن ، متعلق به دوره قاجاریه است. این باغ در اردیبهشت – فصل چیدن بهار نارنج – بسته است
باغ ارم
باغ ارم
كه بنا و سردر آن از دوره قاجاریه به جای مانده، زیباترین باغ شیراز است. گل های زینتی و گونه های متنوع گیاهی موجود در این باغ ، آن را به باغ گیاه شناسی دانشگاه شیراز بدل ساخته است. باغ تخت در شمال شهر شیراز و در دامنه كوه بابا كوهی قرار دارد. در این باغ عمارتی به همت "اتابك قراچه داغ " در سال 480هـ . ق بنا شد. در زمان آقا محمدخان قاجار نیز بنای جدیدی در این باغ ساخته شد. در این باغ تاریخی، اكنون پادگان نظامی مستقر است. سایر باغ های شیراز در غرب شهر در منطقه قصر دشت قرار دارد و حدود 50 كیلومتر از سطح شهر را در برگرفته است. رودخانه اعظم ، نهرمعالی آباد و قنات های متعدد، این باغ ها را مشروب می كند.
باغ نارنجستان قوام
باغ نارنجستان قوام
نارنجستان قوام متعلق به خاندان قوام الملک بوده است . عمارت نارنجستان بعنوان دیوانخانه و محل مراجعات رعیت ها و دیگر مردم و همچنین محل تشکیل جلسه های عمومی و نشست های بزرگان و اشراف در زمان قاجاریه مورد استفاده قرار می گرفته است. این بنا دو متر از کف حیاط بلند تر است و آجر بعنوان مصالح اصلی بکار برده شده است.سقف بنا با نقاشیهای زیبا با رنگهای گرم و طرحهای متنوع پوشیده شده است .ابراهیم خان قوام الملک در سال 1345 خورشیدی این بنای با ارزش و زیبا را به دانشگاه شیراز اهدا کرد و امروزه به موزه نارنجستان که وابسته به دانشکده هنر معماری است تبدیل شده و برای بازدید عموم آزاد می باشد.
باغ هفت تن
باغ هفت تن
كمی بالاتر از باغ چهل تن, محوطه پر درخت دیگری به نام هفت تن با ایوان و بنای زیبایی وجود دارد. آرامگاه شاه شجاع شهریار آل مظفر , ممدوح و خواجه حافظ و متوفی به سال 776 هجری در این باغ قرار دارد
بقعه شیخ یوسف سروستانی
بقعه شيخ يوسف سروستاني
اين بقعه در مركز شهر سروستان واقع شده و مشتمل بر دو چهارطاقي و ستون هاي سنگي است. اين بنا دو بقعه دارد كه متعلق به مقبره شيخ يوسف سروستاني به تاريخ 680ه.ق/1262م و محمدبن حسن علي البيضاوي به تاريخ 710ه.ق/1292م است.
حمام باغ نشاط
حمام باغ نشاط
درضلع شمالی باغ نشاط , حمام قصر كه احتمالا“ همزمان با آن بنا شده است قرار دارد.نقاشی های دیوارهای آن با ظرافتی خاص ترسیم شده اند و اینك نیازمند باز سازی و مرمت می باشند
ارگ کریمخانی
ارگ کریم خانِی:
ارگ کریم خان در مرکز شهر شیراز قرار دارد. این ارگ در دوره سلطنت سلسله زندیه ساخته شدهاست و پس از اینکه کریم خان زند شیراز را به عن |
|
|
